Η άστοχη ατάκα του Χεζόνια και το παραλήρημα του
Πριν περάσω στο κυρίως κείμενο να ξεκαθαρίσω κάτι. ΛΑΤΡΕΥΩ τον Μάριο Χεζόνια. Πιστεύω την μεγάλη αγάπη που έχει για τον Παναθηναϊκό, λατρεύει την ομάδα και τον κόσμο της απο μικρό παιδί, και όπως έγραψα την ημέρα που έφυγε θεωρώ σίγουρο το γεγονός ότι θα γυρίσει και πάλι στο ΟΑΚΑ.
Μόνο που για να γυρίσει θα πρέπει να αλλάξει μυαλά. Γιατί πάνω στην αγάπη του και τον πανικό του να δικαιολογήσει την φυγή του από τον Παναθηναϊκό είπε πράγματα που πραγματικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
Ο Πρίφτης, το πρώτο.. αίμα των Διαμαντίδη- Αλβέρτη και η Παναθηναϊκή ιδέα του Παπάζογλου
Ο Δημήτρης Πρίφτης είναι από σήμερα ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού. Ο 53χρονος Έλληνας προπονητής επιστρέφει στο ΟΑΚΑ αυτή την φορά για να αναλάβει αυτός την ομάδα και όχι στο πλευρό κάποιου άλλου (Αλβέρτης το 2014).
Θεωρώ ότι ήταν η ιδανική επιλογή για τον πάγκο των νταμπλούχων Ελλάδας. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν τις αρχές του Δημήτρη Πρίφτη. Σεμνός, ταπεινός , όχι ουρανοκατέβατος και έχοντας περάσει όλα τα στάδια ανέλιξης έρχεται να δώσει αυτό που έλειπε από την περσινή ομάδα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Μια ομάδα σκληρή, που θα παλεύει όλα τα ματς, θα έχει αρχή, μέση και τέλος και νόημα στο παιχνίδι της. Που όπως είπε ο ίδιος ο Δημήτρης Πρίφτης θα σέβεται αλλά δεν θα φοβάται κανένα.
Αν θα έρθουν δύσκολες βραδιές; Όχι μια. Πολλές. Εκεί θα φανεί το πόσο στηρίζει η ίδια η διοίκηση το project που έχει στο μυαλό της να υλοποιήσει. Γιατί η επιλογή Πρίφτη είναι… το πρώτο αίμα των Αλβέρτη- Διαμαντίδη. Η πρώτη μεγάλη απόφαση των ανθρώπων που ηγούνται του τμήματος. Τον Βόβορα τον βρήκαν πέρυσι και ο Κάτας ήταν μια λύση ανάγκης αφού ο Πρίφτης δεν μπορούσε να φύγει από το Καζάν.
Κάποιοι νομίζουν ότι είναι μια λύση ανάγκης. Ίσως δεν έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Έλληνα τεχνικού και τον τρόπο δουλειά τους. Αν και κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την επιτυχία εν τούτοις θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός θα είναι καλύτερη ομάδα από πέρυσι και όπως έγραψα παραπάνω με αρχή- μέση και τέλος. Η εικόνα που παρουσίαζε πέρυσι η Ουνιξ ήταν άξια θαυμασμού. Ειδικά στην σειρά που έκρινε την Ευρωλίγκα κόντρα στην πρωταθλήτρια Ιταλίας και βαθύπλουτη Βίρτους μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ως επική.
Μεταγραφικά αυτή την στιγμή δεν έχει νόημα να γράψουμε κάτι. Ελπίζουμε μόνο το σερί των καλών επιλογών ξένων που κάνει ο Πρίφτης στις ομάδες του να συνεχιστεί. Πάντα ζητά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για αυτό πιθανόν να ακούσουμε ονόματα που δεν έχουν γραφτεί η δεν είναι τόσο γνωστά στο ευρύ κοινό.
Ο Παναθηναϊκός έχει από σήμερα προπονητή. Δουλευταρά και προοπτική τριετίας. Δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε για οποιονδήποτε άλλον. Η ομάδα πρέπει να στηριχθεί όπως μόνο ο κόσμος του Παναθηναϊκού γνωρίζει.
Υ.Γ. Ζούμε στο 2021 και όχι στο 2009, ούτε στο 2012. Όποιος προσπαθεί να αποδομήσει τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς είναι το λιγότερο άσχετος με την ιστορία, τις αρχές και τις αξίες του Παναθηναϊκού. Φτάνει όμως κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Ο Ζοτς είναι ο κορυφαίος όλων. Δεν μπορεί σε κάθε στραβή βραδιά να τον θυμόμαστε. Γιατί ήταν ένας συνδυασμός που δεν πρόκειται να ξαναέρθει. Παύλος- Θανάσης- Κώστας και Ζέλικο. Πρέπει η ομάδα να προχωρήσει μπροστά και να αγαπάμε αυτό που έχουμε. Και αυτή την στιγμή ο Παναθηναϊκός έχει δυο μύθους για καθοδηγητές , έναν προπονητή με όλη τη σημασία της λέξης και τον κόσμο του που δεν τον άφησε ποτέ.
Ο Μιχάλης Παπάζογλου ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το τριφύλλι για σήμα του ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ είχε πει στη Γενική Συνέλευση του Παναθηναϊκού Α.Ο. το 1948:
<< O Παναθηναϊκός αγαπητοί συνάδελφοι είναι μια μεγάλη οικογένεια, πατριαρχική, της οποίας τα μέλη διέπονται υπό μίας ειδικής νοοτροπίας. Συνδέονται, αλληλοεκτιμώνται, κινούνται και δρουν υπό μιαν λίαν ιδιότροπον σκέψιν. Ημείς οι οποίοι εζήσαμεν και ηνδρώθημεν επί μίαν τεσσαρακονταετίαν μέσα εις αυτήν την περίεργον ατμόσφαιραν, αισθανόμεθα μιάν ενδόμυχον μεταξύ μας αγάπην, εκτίμησιν, υποχρέωσιν. Όλοι έχομεν την γνώμην και την ακράδαντον πεποίθησιν ότι ο Παναθηναϊκός είναι μία πραγματικά μεγάλη ιδέα, που αποτελεί ένα μέρος του βίου μας, που θα ζει πάντα. Τα μέλη, οι αθληταί, τα συμβούλια παρέρχονται και αντιπαρέρχονται. Ο Παναθηναϊκός, όμως, θα παραμένη επί γενεάς γενεών εις την Αιωνιότητα. >>
Μιχάλης Σταμουλάκης
Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στην 1η μάχη των ανανεώσεων του. Ο Ντίνος Μήτογλου επέλεξε την Αρμάνι Μιλάνο και τον Ετόρε Μεσίνα παρόλο που η οικονομική πρόταση ήταν η ίδια με αυτή των νταμπλούχων Ελλάδας.
Ο Ντίνος Μήτογλου ένας εξαιρετικός παίκτης και χαρακτήρας θεώρησε ότι το Μιλάνο είναι το σωστό μέρος για να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του. Είμαστε οι τελευταίοι που θα κρίνουμε αυτήν την απόφαση. Έτσι θεώρησε, έτσι έκρινε, έτσι έπραξε.
Προτίμησε την ομάδα που ΕΧΕΙ προπονητή και μάλιστα εγνωσμένης αξίας. Ο Παναθηναϊκός (πολύ κακώς) δεν έχει ακόμα αποφασίσει τα του πάγκου του. Ο Μήτογλου θεώρησε ότι στην Αρμάνι θα έχει τα φόντα να εξελιχθεί παικτικά ώστε σε δυο χρόνια να κοιτάξει να κάνει το άλμα για το ΝΒΑ που είναι το μεγάλο του όνειρο.
Στο τέλος της ημέρας είναι όλα θέμα επιλογών. Ο Παναθηναϊκός έκανε την προσπάθεια του (αργοπορημένα πολύ αφού ξέρεις ότι θα πας με έσοδα-έξοδα δεν περιμένεις να πλακώσουν ορδές από ομάδες) και όχι μόνο την έκανε αλλά πήγε να τινάξει την μπάνκα στον αέρα… και το μέλλον της ομάδας επίσης.
Δεν έχει σημασία αν ο Μήτογλου άξιζε αυτά τα λεφτά η όχι. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η διοίκηση που ήταν … λίγο σπασμωδικός.
Από την στιγμή που λες ότι θέλεις να φτιάξεις ομάδα καλύτερη από πέρυσι προφανώς θέλεις να κρατήσεις τους καλύτερους σου παίκτες.
Με την διαφορά όμως ότι δεν μπορείς να βάζεις σε κίνδυνο ολόκληρο το οικοδόμημα της ομάδας.
-Αν έπαιρνε ο Μήτογλου κοντά στο 1 εκατομμύριο; Πόσα θα ζήταγε ο Παπαπέτρου; Ο Νέντοβιτς, ο Χεζόνια; Πόσα θα σου μένανε για playmaker που μετά από 1,5 χρόνο πρέπει να αποκτήσει η ομάδα έναν. Δίνεις το 1/6 η το 1/7 για τον 4αρι σου. Ναι οκ είναι Έλληνας και ο κορμός ο Ελληνικός πρέπει να μένει. Είναι εγγύηση επιτυχίας αυτό; Να το πούμε και στον Αταμάν τότε που πήρε την Ευρωλίγκα με ένα Τούρκο στο παρκέ (Σανλί).
Θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός έκανε την σωστή προσφορά στον Μήτογλου στην πρώτη προσέγγιση. 30% αύξηση στο συμβόλαιο που είχε. Του έδινε άπλετο χώρο να εξελίξει το παιχνίδι του στο υψηλότερο επίπεδο. Ο παίκτης προτίμησε την Αρμάνι και τον Ετόρε Μεσίνα. Καμία κακία και η ζωή προχωράει για τον Παναθηναϊκό. Παικτάρα ο Μήτογλου και μακάρι να πετύχει στην καριέρα του και να γυρίσει μια μέρα στο ΟΑΚΑ.
Ήταν επιλογή του παίκτη και η ομάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο.
Υ.Γ. 1 Δυστυχώς ο κόσμος του Παναθηναϊκού τα έχει βάλει με όλους και με όλα και μερικοί πραγματικά θεωρώ πως έχουν χάσει την μπάλα.
Γράφουν κάποιοι γιατί να μείνει ο Μήτογλου στον 16ο της Ευρωλίγκα και να μην πάει στην 3η; Πρώτα από όλα η χρονιά τελείωσε. Όλοι ξεκινάνε από το 0. Αν ο κάθε παίκτης επέλεγε την εκάστοτε ομάδα με βάση την θέση που είχε την περασμένη χρονιά η Εφές αυτή την στιγμή δεν θα έπρεπε να είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης. Γιατί με το σκεπτικό σας πριν τρία χρόνια βγήκε τελευταία. Την επόμενη όμως έφτασε στον τελικό στην Βιτόρια. Και τώρα είναι Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Προφανώς και δεν υπονοώ ότι θα γίνει το ίδιο με τον Παναθηναϊκό. Αλλά είναι αστείο επιχείρημα να λες βγήκε 16ος θα πάω σε αυτόν που βγήκε 3ος. Γιατί η χρονιά δεν είναι μόνο Ευρωλίγκα. Είναι και εγχώριες διοργανώσεις. Και εκεί η Αρμάνι στο τέλος της χρονιάς καταποντίστηκε. Άρα η επιλογή δεν γίνεται σε καμία περίπτωση με την βαθμολογική κατάταξη.
Υ.Γ. 2 Ο Παναθηναϊκός θα είναι πολύ καλύτερος από πέρυσι. Θυμηθείτε το. Για να μην πετάμε και στα σύννεφα όμως διεκδίκηση τριών στόχων στην Ελλάδα (Super Cup, Πρωτάθλημα και Κύπελλο) και πιθανή πρόκριση στην 8αδα. Αλλάξανε οι εποχές. Το 2010 είναι 11 χρόνια πίσω.
Υ.Γ.3 Ο Παναθηναϊκός ανεξάρτητα από τις επιτυχίες, τις αποτυχίες και τους τίτλους θα λυτρωθεί μόνο όταν… (σε επόμενο κείμενο)
Μιχάλης Σταμουλάκης
Ας μιλήσουμε για τον Κάτας
Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στους τελικούς του πρωταθλήματος με το Λαύριο με το σκορ στο 1-1 και όντας Κυπελλούχος. Το πιο λογικό είναι την επόμενη εβδομάδα και πρωταθλητής.
Αυτό όμως που καίει όλους τους φίλους της ομάδας δεν είναι άλλο από το τι θα γίνει την νέα χρονιά. Ποιοι θα φύγουν, ποιοι θα ανανεώσουν και τι θα γίνει με τον Προπονητή.
Ουπς! Πιάσαμε λαβράκι εδώ. Ο Όντεντ Κάτας παρότι δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχει βγει έξω από τους στόχους της ομάδας (Στην Ευρωλίγκα τι θα μπορούσε να αλλάξει, πήρε το Κύπελλο και πηγαίνει και για το πρωτάθλημα) δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και την στήριξη των φιλάθλων η έστω ενός πολύ μεγάλου ποσοστού αυτών.
Τι συμβαίνει λοιπόν με τον Κάτας; Είναι άδικη η όχι η κριτική που του ασκείται;
Ας τα πάρουμε από την αρχή και σε κομμάτια.
Γεγονός 1ο
Ο Όντεντ Κάτας ήρθε στον Παναθηναϊκό μεσούσης της σεζόν. Από αυτή την άποψη είναι λίγο δύσκολο να αλλάξει εντυπωσιακά τα πράγματα σε άμυνα και επίθεση.
Γεγονός 2ο
Το ότι ήρθε στην ομάδα μεσούσης της σεζόν δεν αναιρεί το δικαίωμα κριτικής στον φίλαθλο κόσμο. Η μια δικαιολογία είναι ότι δεν είναι δικό του το ρόστερ. Η άλλη όμως εκδοχή λέει ότι δεν του έβαλε κανείς το μαχαίρι στο λαιμό για να δεχθεί. Ήξερε που ήρθε, σε ποια ομάδα και με ποιες απαιτήσεις.
Γεγονός 3ο
Η ομάδα του Παναθηναϊκού έχει τρομερά κενά με βασικότερο αυτό στον άσο. Είναι μεγάλο μείον για τον οποιοδήποτε προπονητή. Σε αυτό να προσθέσουμε και τον μοναδικό παίκτη που θα μπορούσε να δημιουργήσει τραβώντας παίκτες επάνω του και απελευθερώνοντας τους υπόλοιπους. Ο λόγος φυσικά για τον Νέντοβιτς, που ο Κάτας δεν πρόλαβε να τον χαρεί καθόλου. Μα δεν μπορεί να νικήσει το Λαύριο; Ναι χωρίς άσο θα είσαι ευάλωτος απέναντι σε κάθε αντίπαλο και όχι μόνο στην εκπληκτική φετινή ομάδα της Λαυρεωτικής.
Γεγονός 4ο
Κάθε προπονητής αξίζει να κρίνεται με βάση το ρόστερ που έχει φτιάξει αυτός και μέσα σε ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Ο Κάτας δεν έχει τίποτα από αυτά τα δυο. Η κακή πορεία στην Ευρωλίγκα έφερε ένα τρομερό εκνευρισμό στις τάξεις των φίλων του Παναθηναϊκού που διψούν για… αίμα. Κακώς κατ΄εμε αλλά έγινε. Πρέπει να συντρίβουμε τους αντιπάλους με σκορ τύπου Space Jam αλλιώς γίνεται χαμός. Δεν συζητάμε για τις ήττες που τα πληκτρολόγια μετατρέπονται σε πολυβόλα.
Γεγονός 5ο
Με εξαίρεση τον αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ όπου η ομάδα και χωρίς τον Νέντοβιτς στήθηκε και καθοδηγήθηκε μαεστρικά από τον Κάτας, δεν έχει δείξει σε κανένα άλλο ματς κάτι το διαφορετικό που να το βάλουμε σαν βάση για την επόμενη χρονιά. Ίσως μόνο αυτό με τα ψηλά σχήματα.
Γεγονός 6ο
Ο Κάτας δεν έχει την εμπειρία για το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Άλλο Χάποελ Ειλάτ και Ιερουσαλήμ και άλλο η ομάδα που κάθε χρόνο εδώ και 26 χρόνια κατακτά συνέχεια τίτλους. Άλλες απαιτήσεις, άλλη νοοτροπία, άλλος κόσμος. Και ούτε φυσικά έχει προπονήσει παίκτες επιπέδου Νέντοβιτς, Παπαπέτρου, Χεζόνια κτλ. Από αυτή την άποψη ίσως ήταν καλό που ήρθε στο 6μηνο αυτό για να… τριφτεί.
Γεγονός 7ο
Έχει κάνει λάθη ο Κάτας στο κοουτσάρισμα; Φυσικά και έχει κάνει σε πολλούς αγώνες. Αλλά παράλληλα έχει μετατραπεί το ιδανικό πρόσωπο για μια ανθρωποφαγία άνευ προηγουμένου. Φταίει ο Κάτας αν ο Ντιαλό βαράει βολές και μετά παίρνει το ριμπάουν ο ίδιος ανάμεσα σε 3 παίκτες. Η αν ο Μποχωρίδης κάνει 3 δεύτερα να αλλάξει στο σκριν και τρώει τρίποντο; Όλα έχουν ένα όριο.
Τελική ερώτηση: Τον αλλάζεις η τον κρατάς τον Κάτας την νέα σεζόν.
Ξεκάθαρη απάντηση: Αν δεν βρεις κάποιον ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να κάνει την διαφορά ΟΧΙ δεν τον διώχνεις. Τον κρατάς και του δίνεις την ευκαιρία να φτιάξει την ομάδα όπως την ονειρεύεται. Αν σου τύχει στον δρόμο όμως κάποιος που είσαι σίγουρος ότι θα σου αλλάξει την μοίρα τότε ναι τον αλλάζεις και πας στα σίγουρα χέρια.
Αν είναι να γίνει η αλλαγή να αξίζει αποδεδειγμένα να πραγματοποιηθεί. Αλλιώς εμπιστοσύνη στον Κάτας και πολύ βασικό κάλυψη των κενών που υπάρχουν, και που κανένας προπονητής δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Ο Αλβέρτης και ο Διαμαντίδης δώσανε το ΟΚ να έρθει ο Κάτας. Κάτι παραπάνω θα έχουν δει που το κοινό θνητό μάτι δεν το αντιλαμβάνεται.
Αν είναι να γίνει η αλλαγή να αξίζει ο λόγος και το πρόσωπο για το όποιο έγινε.
Mιχάλης Σταμουλάκης
Η Εθνική ομάδα ξεκινάει την προετοιμασία της για το ΠροΟλυμπιακό τουρνουά που θα γίνει στον Καναδά. Και φυσικά τα φώτα δεν μπορούν παρά να πέσουν στον Βασίλη Σπανούλη, που στα 39 του επιστρέφει για να οδηγήσει την επίσημη αγαπημένη στην 4η Ολυμπιάδα της.
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα σχόλια από όλες τις κατευθύνσεις όσον αφορά την επιστροφή του Kill Bill στην Εθνική. Πολλά προκαλούν γέλιο, πολλά ένα μειδίαμα αλλά κυρίως σου προκαλούν μπασκετικό εμετό.
Είναι απίστευτη η νοοτροπία που επικρατεί όταν πρόκειται για κάτι που προέρχεται από το εξωτερικό και όταν προέρχεται από την ίδια σου την χώρα.
Τι ακούμε και διαβάζουμε τόσα χρόνια; Για την μεγάλη Αργεντινή των ορκισμένων της παικτών. Για τον στρατιώτη Τζινόμπιλι που έπαιξε μέχρι τα 39 του. Για τον Σκόλα που θα παίξει στα 41 του με την Αργεντινή στο Τόκιο. Για τον σπουδαίο Γκασόλ που στα 41 του θα κλείσει τον κύκλο του στην Εθνική Ισπανίας με μια συμμετοχή σε Ολυμπιάδα.
Τι διαβάζαμε τόσο καιρό επίσης. Για τους κακομαθημένους Έλληνες παίκτες που σταματάνε στα 30, στα 32, και στα 35 ξεχνώντας ότι αυτοί οι παίκτες παίζουν στις Εθνικές ομάδες από τα 15 τους ασταμάτητα κτλ κτλ.
Και φτάνουμε στο σημείο ένας αθλητής στα 39 του να επιστρέφει για μια τελευταία εμφάνιση με την γαλανόλευκη. Για να τον δουν τα παιδιά του να αγωνίζεται με την επίσημη αγαπημένη να χλευάζεται από εχθρούς και φίλους, η κάθε πλευρά για τους δικούς της λόγους.
Και ποιον; Τον Βασίλη Σπανούλη. Τον άνθρωπο που αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό με επιτυχία για 4 χρόνια. Τον άνθρωπο που ΕΚΤΟΞΕΥΣΕ τον μπασκετικό Ολυμπιακό. Που έπαιξε στο ΝΒΑ, που υπηρέτησε την Εθνική από τα 15 του μέχρι και τα 35 του ανελλιπώς.
Αυτόν τον άνθρωπο χλευάζει ο Ελληνα-ρας.
Παλαίμαχοι η μία πλευρά, προδοσία από την άλλη μεριά λέει γιατί πήγε στην Εθνική του Βασιλακόπουλου (λες και η Εθνική ανήκει σε ένα πρόσωπο συγκεκριμένα).
Να κοροϊδεύεις και να εγκαλείς ποιον; Τον Βασίλη Σπανούλη γιατί δέχθηκε να επιστρέψει στην Εθνική ομάδα. Μόνο που δεν του ζητάνε να πει συγνώμη για την επιλογή του.
Λες και ο Σπανούλης (όχι γιατί είναι αυτός που είναι) αλλά σαν άνθρωπος, σαν οικογενειάρχης είναι υποχρεωμένος να απολογείται η να δίνει εξηγήσεις για τις πράξεις του στον κάθε ούγκανο που κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου και την προστασία των Social Media.
Η διαφωνία επί του αγωνιστικού μπορεί να υπάρχει από τον οποιοδήποτε. Όλα όμως πρέπει να γίνονται με σεβασμό. Για όλους. Πόσο μάλλον για τον Βασίλη Σπανούλη.
Αρκετή τοξικότητα έχουμε σαν λαός και σε πολλά θέματα στην ζωή μας. Ας αφήσουμε την Εθνική έξω από αυτό.
Μιχάλης Σταμουλάκης
Η μεγάλη δικαίωση του Αταμάν, το στενόμυαλο του Σάρας και το τέλος του μύθου των γηγενών παικτών.
Η Εφες είναι πανάξια πρωταθλήτρια Ευρώπης. Επικράτησε της Μπαρτσελόνα και κατέκτησε την 1η ευρωλίγκα της ιστορίας της.
Ιστορία! Αυτή που χρωστάει στην Εφες ακόμα και τώρα. Γιατί την περσινή σεζόν η ομαδάρα του Αταμάν έκανε πάρτι μέχρι να χτυπήσει η πανδημία και είναι άδικο που δεν ολοκληρώθηκε η περσινή χρονιά. Παίκτες- σταρ έβαλαν το εγώ τους κάτω από το σύνολο. Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχει να διαχειριστεί ένας προπονητής σε αυτό το επίπεδο και ο Τούρκος το κατάφερε με το καλύτερο τρόπο.
Ο Εργκίν Αταμάν μπήκε σε ένα κλαμπ όπου μέχρι χθες καθόταν μόνος του ο Ντούσαν Ιβκοβιτς. 4 διαφορετικές Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και 4 τρόπαια. Ο δε Αταμάν έχει και το εκπληκτικό ότι το έχει πετύχει με 4 διαφορετικές ομάδες.
Saporta (Siena) 2002
Eurochallenge (Besiktas) 2012
Eurocup (Galatasaray) 2016
Euroleague (Efes) 2021
Στα του παιχνιδιού η Εφες εκμεταλλεύτηκε απόλυτα τα όπλα της σε αντίθεση με την Μπαρτσελόνα που πλήρωσε την στενοκεφαλιά του Γιασικεβίτσιους.
Ενώ ο Αταμάν ρίχνει στο παιχνίδι μέχρι και τους Πλαις και Μοερμαν και παίρνει πράγματα από αυτούς. Ενώ κάνει ένα ιδανικό ροτέισον και μπαίνει στην τελική ευθεία έχοντας όλα του τα όπλα (ψηλούς- κοντούς) σε ιδανική κατάσταση ο Γιασικεβίτσιους επιλέγει:
-Να αράξει στον πάγκο τους πολύ χρήσιμους Χάνγκα και Οριόλα κλείνοντας απελπιστικά το ροτέισον.
-Να αφήσει εκτός 12αδας τον Βέστερμαν ενώ γνωρίζει ότι ο Καλάθης έχει κάνει 350 ενέσεις Ξυλοκαϊνης για να μπορέσει να παίξει και πίσω του βρίσκεται ο 20χρονος ταλαντούχος αλλά άγουρος ακόμα Μπολμάρο.
Με αποτέλεσμα στην τελική ευθεία να βασίζεται στην ψυχή του Ντέιβις και την προσωπικότητα του Χίγκινς.
Η Εφές χτύπησε στο pick and roll με τον Μίσιτς και τον Λάρκιν με την Μπαρτσελόνα να μένει ουσιαστικά στο πολύ καλό πρώτο δεκάλεπτο της.
Πανάξια πρωταθλήτρια η Εφες. Και φέτος και πέρυσι. Και για το τέλος αυτό: Μας λέγανε οι ειδικοί ότι για να πάει μπροστά μια ομάδα χρειάζεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ έναν καλό κορμό γηγενών παικτών. Λοιπόν προφέσορες όπως γράψαμε πριν 3 μηνες για να πάει καλά μια ομάδα θέλει να έχει ΚΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ και έναν ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ.
Η Εφές κατέβηκε με 9 ξένους και 3 γηγενείς από τους οποίους έπαιξε μόνο ο Σανλί.
Μιχάλης Σταμουλάκης
