Ορέστης Στυλιανόπουλος
Ο Ορέστης Στυλιανόπουλος blog-άρει την επομένη της ήττας με... κατεβασμένα χέρια από την Ρεάλ Μαδρίτης και ενόψει Μπασκόνιας, νιώθει σαν να βλέπει ξανά το ίδιο παιχνίδι πολλές φορές φέτος και καταλήγει στον παραλογισμό του φετινού Παναθηναϊκού.
Στο ίδιο έργο θεατές για μια ακόμη φορά. Νιώθω σαν να έχω δει την ήττα αυτή πολλές φορές αυτήν την χρονιά. Το ίδιο ακριβώς παιχνίδι. Την ίδια ακριβώς λούπα. Με μπάσκετ... πυροτέχνημα, με ξεκάθαρες αμυντικές αδυναμίες, με πολλά αβίαστα λάθη, χωρίς πλάνο εξόντωσης του αντιπάλου, χωρίς στόχευση, χωρίς καν να ζορίσει τον αντίπαλο του ή να τον κάνει να νιώσει λίγο... άβολα στο παρκέ. Τα τάιμ άουτ του Παναθηναϊκού έμοιαζαν πιο πολύ να προσπαθούν να κρατήσουν την διαφορά σε... υποφερτά επίπεδα παρά για να γυρίσουν κάπως το μομέντουμ της αναμέτρησης.
Και μια ήττα από την Ρεάλ στην Ισπανία προφανώς και είναι εντός προγράμματος. Αλλά σαν Παναθηναϊκός που είσαι δεν γίνεται να χάνεις... πριν καν επιβιβαστείς στο αεροπλάνο. Δεν γίνεται να είσαι συμβιβασμένος με την μετριότητα σου και την ανωτερότητα του αντιπάλου. Εξάλλου από την αρχή μας υποσχεθήκατε (πέρα από κανονικότητα) μια ομάδα που θα είναι ανταγωνιστική, θα παλεύει, θα προσπαθεί, θα μάχεται...
Οι Πράσινοι φέτος ζουν έναν παραλογισμό. Και έτσι με τον σκληρό τρόπο έμαθαν πως... από μόνα τους τα χρήματα του Γιαννακόπουλου δεν φέρνουν την ευτυχία. Μπορεί η ποιότητα που διαθέτουν στο δυναμικό τους να είναι σημαντική, ωστόσο υστερούν σε άλλα κομμάτια. Κομμάτια που μπορεί εκ πρώτης άποψης να φαίνονται «λογικά» ωστόσο κινδυνεύουν να του βγουν σε κακό. Και εξηγούμε...
Κίνηση 1: Το μοντέλου τεχνικού διευθυντή πάνω από τον προπονητή.
Με μια πρώτη μάτια, μοιάζει το πιο ρεαλιστικό πλάνο για να έχει μέλλον μια ομάδα. Ωστόσο, δυο άνθρωποι με κοινή μπασκετική φιλοσοφία, Αργύρης Πεδουλάκης και Ντέγιαν Ράντονιτς, δεν κατάφεραν να συνυπάρξουν όπως θα έπρεπε. Και το μεγαλύτερο μέρος την ευθύνης βάρυνε τον πρώτο. Ο σχεδιασμός που έγινε για την στελέχωση του ρόστερ ήταν τραγικός. Ακόμα και τώρα ο Γιαννακόπουλος τρέχει για να μαζέψει τις ανορθογραφίες του καλοκαιριού. Και από ότι φαίνεται οι διορθωτικές κινήσεις δεν έχουν τελειώσει ακόμα...
Κίνηση 2: Η στήριξη σε έναν προπονητή.
Όπως και να το κάνεις, ένας προπονητής χρειάζεται κάποια χρονικά περιθώρια για να παρουσιάσει στο παρκέ το πλάνο του και οι παίκτες να ενστερνιστούν την φιλοσοφία του. Η στήριξη σε έναν προπονητή μετά από κάποιο κακό διάστημα δεν είναι παράλογη σαν κίνηση. Ίσα ίσα για μια ομάδα που ψάχνει να στεριώσει και ακόμα ζει την «μετά Ομπράντοβιτς εποχή» είναι αναμενόμενη αντίδραση. Πόσο μάλλον όταν από αυτήν έχουν εκδιωχθεί προπονητές όπως Ιβάνοβιτς και Πασκουάλ σαν «όχι αρκετοί». Είναι ηλίου φανερό ότι η καρέκλα του προπονητή στον Παναθηναϊκό είναι... ηλεκτρική και ο οποιοσδήποτε τεχνικός είναι καλό να έχει μια... περίοδο χάριτος για να την συνηθίσει.
Ε και όμως. Η ατελείωτη στήριξη στον Ράντονιτς (πέρα από το γεγονός πως δείχνει να έχει τελειώσει) έχει βγει σε κακό στον Παναθηναϊκό. Η επικοινωνία μεταξύ των αθλητών και του προπονητικού επιτελείου δείχνει να έχει χαθεί, ο Ράντονιτς δεν έχει πια παίκτες-στρατιωτάκια (όπως είχε σε κάθε άλλη θητεία του), ενώ μετά από αρκετούς μήνες στην άκρη του πάγκου έχει αποτύχει να παρουσιάσει κάτι αξιόλογο στο παρκέ. Το μπάσκετ... πυροτέχνημα του Παναθηναϊκού οφείλεται μόνο στην ατομική ποιότητα του κάθε παίκτη του Παναθηναϊκού. Και αυτό είναι κοινά αποδεκτό...
Αξιοπερίεργο πως ο Μαυροβούνιος τεχνικός αποφάσισε για δυο ακόμα μεταγραφές ενώ τα «κανονάκια» του δείχνουν να έχουν τελειώσει...
Κίνηση 3: Αγραβάνης για αναπληρωματικό πάουερ φόργουορντ.
Ένα παιδί που φώναζε πως θα έκανε τα πάντα για μια ευκαιρία στον ανώτερο επίπεδο, μια ομάδα που φώναζε πως της λείπει τεσσάρι, δίχως να έχει περιθώρια να ΜΗΝ είναι Έλληνας, και το αποτέλεσμα; Μια «στάση αναμονής για Μήτογλου» και μια... με το ζόρι παντρειά Φεβρουάριο μήνα, ενώ ο Αγραβάνης θα έπρεπε να είχε φορέσει τα Πράσινα, Αύγουστο μήνα!
Το Τριφύλλι το καλοκαίρι δεν σχεδίασε, αλλά μουντζούρωσε, την frontline του και χρειάστηκε να φτάσει στα μέσα της χρονιάς για να προσθέσει στην ρακέτα του το hustle στοιχείο, το τσαμπουκαλεμένο ριμπάουντ, το παιχνίδι με πλάτη και το... μισό τρίποντο που θα του δώσει ο Αγραβάνης. Με τα παλαιότερα λάθη του, την παρορμητικότητα του χαρακτήρα του και το «πάθος για κάθε φανέλα που έχει φορέσει» να καθυστερούν μια μεταγραφή που έμοιαζε αναπόφευκτη. Γιατί δεν ξέρω κατά πόσο οι Πράσινοι έχουν την δυνατότητα να... σνομπάρουν αθλητές διεθνείς με την «Επίσημη Αγαπημένη».
Ωστόσο οι δηλώσεις του Έλληνα φόργουορντ/σέντερ είναι ενδεικτικές, του πόσο ήθελε να του δώσει ο Παναθηναϊκός αυτήν την ευκαιρία:
«Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον Παναθηναϊκό για τη μεγάλη ευκαιρία που μου δίνει να επιστρέψω στην Ευρωλίγκα. Ξέρω πάρα πολύ καλά τι σημαίνει αυτό για τη ζωή και την καριέρα μου. Τα χρόνια περνάνε και μέσα από πολλές καταστάσεις και από πολλά λάθη που μπορεί να έχεις κάνει μαθαίνεις και ωριμάζεις ως αθλητής αλλά και ως άνθρωπος. Είμαι απόλυτα συνειδητοποιημένος.
Γνωρίζω επίσης πως κάποιοι φίλοι της ομάδας μου θα έχουν δεύτερες σκέψεις και εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω πως είμαι ένας άνθρωπος που παθιάζομαι απίστευτα όταν αγωνίζομαι. Το αίμα μου βράζει και είμαι έτοιμος να “πεθάνω” πάνω στο παρκέ και έτσι θα πράξω για τον Παναθηναϊκό. Θα αποδείξω σε όλους πως θα αφήσω κάθε ικμάδα δύναμης και ιδρώτα πάνω στο παρκέ ώστε να βάλω ένα λιθαράκι και ο Παναθηναϊκός να επιτύχει τους στόχους του. Είμαι πραγματικά περήφανος που θα φορέσω τη φανέλα του Συλλόγου».
Το Τριφύλλι «θυσίασε» στο βωμό της στήριξης του Μαυροβούνιου προπονητή ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, που μόνο από τα ψυχολογικά οφέλη μιας αλλαγής μπορεί να είχε κερδίσει πολλά...
Για να φτάσουμε στο σήμερα. Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται απόψε στην Βιτόρια απέναντι στην Μπασκόνια (3/2, 21:30, NovaSports). Πλέον, δεν ξέρω κατά πόσο μια νίκη μπορεί να αλλάξει τα... πράσινα μυαλά ή να δώσει χρόνο ζωής στον -κατά πολλούς τελειωμένο- Ράντονιτς, αλλά για να σας πω την αλήθεια μου δεν θα μπορούσα ποτέ να κλείσω την τηλεόραση μας και να μην δω τον έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης... Τα υπόλοιπα, με την επιστροφή της ομάδας στην Αθήνα...
