Ορέστης Στυλιανόπουλος
Ο Ορέστης Στυλιανόπουλος blog-άρει μετά την ήττα του Παναθηναϊκού από την Έφες, ο οποίος έπαιξε επειδή τον έβαλαν αναγκαστικά στο γήπεδο και έχασε από συνήθεια...
Το κακό της χθεσινής βραδιάς δεν ήταν η εμφάνιση του Παναθηναϊκού, αλλά η διεξαγωγή της αναμέτρησης. Όταν μιλάμε για τραγικά γεγονότα και απώλεια ανθρωπίνων ζωών ο αθλητισμός -που κατά τα αλλά είναι γιορτή- πρέπει να σωπά. Αλήθεια ποιος έχει όρεξη να μιλήσει για μπάσκετ μετά τα όσα συνέβησαν στα Τέμπη; Πραγματικά κανένας...
Η Euroleague δεν προχώρησε σε αναβολή της αναμέτρησης της 26ης αγωνιστικής και όπως καταλαβαίνει κανείς, το κλίμα στο «παγωμένο» ΟΑΚΑ ήταν βαρύ με την ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των θυμάτων πριν από το τζάμπολ να... τσακίζει και τους πιο δυνατούς. Ο κόσμος έδειξε την εναντίωση του στον ορισμό του αγώνα, όμως η απόφαση της διοργανώτριας αρχής έριξε τις δύο ομάδες αναγκαστικά στο παρκέ.
Τελικά, το κίνητρο ήταν αυτό που επικράτησε. Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν, που κάνει... αγώνα δρόμου για την είσοδο στα playoffs, παρά την απουσία του Βασίλιε Μίσιτς πήρε το «διπλό», εκμεταλλευόμενη την ποιότητα που διαθέτει. Οι Τούρκοι για άλλη μια φορά δεν αγωνίστηκαν με το πόδι στο... γκάζι για 40', αλλά ήταν σοβαροί στην επανάληψη, «έχτισαν» διψήφιες διαφορές και έφτασαν στην νίκη, η οποία τους ανέβασε στο 13-12 και τους διατήρησε σε τροχιά πλέι οφ.
Ο Παναθηναϊκός -σαφώς βελτιωμένος σε σχέση με το... τίποτα που παρουσίαζε επί Ράντονιτς- ήταν σαν να τον έβαλαν με το... ζόρι στο παρκέ και δεν μπορούσε παρά να υποκύψει στην ανωτερότητα της ομάδας του Αταμάν που «καιγόταν».
Παρένθεση: Μεγάλο σεβασμός (για μια ακόμη φορά) για τις δηλώσεις του Τούρκου τεχνικού. Είναι κάτι που θα πρέπει να κρατήσουμε από την χθεσινή αναμέτρηση...
Η ομάδα του Χρήστου Σερέλη δεν μπορούσε να προβάλει μεγαλύτερη αντίσταση απέναντι στο ισχυρό κίνητρο της back-to-back πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και αυτό γιατί υπάρχουν αλλά θέματα που «βουίζουν» στο αυτί του Έλληνα head coach του Τριφυλλιού. Και ήρθε μια τρομερή εμφάνιση από τον Μάριους Γκριγκόνις για να τον προβληματίσει ακόμα περισσότερο...
Αλήθεια ο Μάριους Γκριγκόνις ήταν συγκινητικός εχθές (23 πόντους, 5/7 τρίποντα, 4 ασίστ). Αλλά επειδή μία... ίσον καμία, πρέπει να περιμένουμε λίγο. Η ποιότητα που διαθέτει ο Λιθουανός γκαρντ είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι τουλάχιστον... αστείο να ζητάς τον παραγκωνισμό του, όταν δεν έχεις δει ούτε το 10% από αυτά που μπορεί να προσφέρει...Ο Λιθουανός οφείλει να εκμεταλλευτεί τα εναπομείναντα παιχνίδια της Ευρωλίγκας για να βρει ρυθμό και να ξεχάσει τις κακές του εμφανίσεις ενόψει συνέχειας.
Δεν λέω, φταίει και αυτός. Δεν παρουσίαζε το αγωνιστικό πρόσωπο που αρμόζει στο όνομα του και στα λεφτά που ξοδεύτηκαν για εκείνον. Δεν δέχθηκε άδικα τόσο κριτική. Αλλά φταίει ακόμα περισσότερο ο Ράντονιτς και οι συνθήκες γύρω από τις οποίες αγωνίστηκε. Βλέπετε πως ο Γκριγκόνις δεν είναι... Αμερικανάκι, που υπό οποιεσδήποτε συνθήκες θα «ματώσει» το διχτάκι. Είναι πιο επιρρεπής ψυχολογικά, η απόδοση του είναι άμεση συνάρτηση με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται και τις συνθήκες στις οποίες καλείται να αγωνιστεί. Τον... πήρε από κάτω με λίγα λόγια στον Παναθηναϊκό. Και υπό τις οδηγίες ενός προπονητή που δεν είχε plays καθαρά φτιαγμένα για εκείνον, και σε μια ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος, δεν ήθελε πολύ για να τον βγάλουμε... άχρηστο.
Το θέμα είναι ότι υπό τις οδηγίες του Χρήστου Σερέλη (ακόμα και για αυτό το μικρό χρονικό διάστημα) δείχνει να έχει πάρει τα... πάνω του και να βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για την 7άδα της Basket League. 6άδα έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα με τον Άντριους...Αν και η ταπεινή μου άποψη είναι πως ο καλός Γκριγκόνις δεν αξίζει να μπαίνει σε διλλήματα και δεύτερες σκέψεις...
Και μιας μιλήσαμε για Basket League. Αυτό είναι το στοίχημα του Χρήστου Σερέλη. Το πως θα μπορέσει να αναπτερώσει την ομάδα ψυχολογικά, να βρει την κατάλληλη 6άδα ξένων και να παρουσιάσει κάτι αξιόλογο στους τελικούς απέναντι στον Ολυμπιακό. Είναι ο μόνος στόχος που έχει ο Παναθηναϊκός και οφείλει να τον διεκδικήσει... μέχρι τέλους. Όσο «πυραυλοκίνητος» και αν είναι ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζωκα, το Τριφύλλι οφείλει στην ιστορία του να παρουσιαστεί ανταγωνιστικό. Και μετά να... μαζέψει τα κομμάτια του για την νέα σεζόν.
Πάντως μην το έχετε απίθανο να είναι στους «κομμένους» ο Ντουέιν Μπέικον. Είπαμε ότι ο Παναθηναϊκός οφείλει να χτίσει ορθολογικά (για να μπορέσει να βάλει και βάσεις για την νέα σεζόν) και για να συμβεί αυτό θα χρειαστούν «σκληρές» αποφάσεις. Ο Αμερικανός forward μοιάζει να μην περνάει και τις καλύτερες μέρες του με το Τριφύλλι, να μην απολαμβάνει το μπάσκετ όπως έκανε στην αρχή της θητείας του στον Παναθηναϊκό, να είναι ξένο σώμα στην ομάδα έως και... αδιάφορος.
Για του λόγου το αληθές, ο Παναθηναϊκός τον έχει ανάγκη για τον μόνο στόχο που του έχει απομένει και είναι ένα ακόμη στοίχημα πως θα μπορούσαμε να δούμε τους Πράσινους με καλό Μπέικον και καλό Γκριγκόνις μαζί... Ωστόσο, για να «καλουπωθεί» κάπως αυτός ο... αχταρμάς του Παναθηναϊκού κανένας δεν μπορεί να αισθάνεται σίγουρος. Για την ώρα, φαβορί μοιάζει να είναι ο Νέιτ Γουόλτερς, ο οποίος είναι επιρρεπής στους τραυματισμούς, ασταθής αμυντικά και έρχεται από μια σειρά κακών εμφανίσεων...
Η κακή σεζόν, η κακή ψυχολογία, οι ήττες και γενικότερα το κακό κλίμα στο ΟΑΚΑ είναι ηλίου φανερό. Και η μπάλα -δυστυχώς- τους έχει πάρει όλους. Ακόμα και τον αρχηγό του Παναθηναϊκού, Γιώργο Παπαγιάννη, που την σεζόν που διανύουμε μοιάζει να είναι σκιά του πραγματικού του εαυτού. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές για τον Μεγαρίτη ψηλό. Ήρθε μετά από έναν σπάνιο τραυματισμό, χωρίς προετοιμασία, με το μυαλό του ακόμα στο Eurobasket και κλήθηκε να πάρει το «βάρος» του περιβραχιονίου του ΠΑΟ, σε μια χρόνια που τα «πρέπει» αυξήθηκαν για τον σύλλογο...
Είναι τουλάχιστον ΓΕΛΟΙΟ να προσωποποιείται το πρόβλημα του Τριφυλλιού στον αρχηγό του. Και όλοι μας πρέπει να αναλογιστούμε πόσο ανάγκη τον έχουμε.
Μπορεί ο Παπαγιάννης να μην παρουσιάζει το αγωνιστικό πρόσωπο που αρμόζει στο συμβόλαιο του και στον ρόλο που διαθέτει, ωστόσο σε περίπτωση φυγής του (όπως έχει δηλώσει ο ίδιος πως επιθυμεί) ο Παναθηναϊκός θα... κλαίει. Κυριολεκτικά. Και φανταστείτε πόσα γράψαμε για στηρίξουμε την ολόσωστη μεταγραφή του Αγραβάνη (με τα καλά του και τα στραβά του). Πόσα ,λοιπόν, θα πρέπει να γράψουμε για την παραμονή του Παπαγιάννη;
Ο πρώτος είμαι που έχω τονίσει για την νωθρότητα του Έλληνα «πύργου» στην ρακέτα, το πως έχει γίνει το «παιχνιδάκι» του Φαλ και πως είναι εκτός κλίματος. Σωματικά, ψυχολογικά και πνευματικά. Αλλά πραγματικά δεν του αξίζει αυτή η κριτική. Θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι ξοδέψαμε τόνους μελάνι για να γράφουμε το προφανές: ο Παναθηναϊκός πρέπει να χτίσει πάνω στον Παπαγιάννη. Δηλαδή; Να προσαρμοστεί στα στοιχεία του και να τον πλαισιώσει με τα κατάλληλα εργαλεία. Οι Πράσινοι απέτυχα οικτρά να εκμεταλλευτούν ένα σημαντικό περουσιακό κομμάτι του συλλόγου. Το μόνο στοιχείο που έχει και τον συνδέει με παλαιότερες επιτυχίες.
Το αποκορύφωμα είναι ο Παναθηναϊκός να έχει δυο «κανονικούς» playmaker και έναν επιπλέον δημιουργό (Ματέους Πονίτκα) που περνάνε λιγότερο την μπάλα στον Παπαγιάννη από την περυσινή χρόνια, όταν η ομάδα αγωνίζονταν ΧΩΡΙΣ point guard! Ο Μεγαρίτης «πύργος» ξέρεις πως εάν του πετάξεις την μπάλα κοντά του -ακόμα και στην τύχη- θα την καρφώσει, έχει δουλέψει το τρίποντο του, έχει βάλει αλλά στοιχεία του στο παιχνίδι του. Παρά τις γνωστές του αδυναμίες. Το θέμα είναι το φιτ που θα είχε δίπλα του. Εάν είχε τον Λεσόρτ παραδείγματος χάριν δεν νομίζω να λέγονταν και να γράφονταν αυτά που ακούμε σήμερα... Για αυτό και είναι άδικη η κριτική ως προς το πρόσωπο του...
Ο Παναθηναϊκός έχει σοβαρό θέμα στον Ελληνικό του κορμό. Και βλέπει έναν-έναν τους ποιοτικούς Έλληνες να χάνονται μπροστά στα μάτια του... Ο Παπαπέτρου, ο Καλάθης, ο Ντόρσεϊ (ανάθεμα και εσυ ρε Ντίνο). Και εμείς αναρωτιόμαστε αν πρέπει να μείνει ο Παπαγιάννης. Ο οποίος θα έπρεπε να ήταν ο μόνος που θα έχει άπειρα «συγχωροχάρτια» στο φετινό συνοθύλευμα...
Κλείνοντας. Καλή μεταγραφή του Ματ Τόμας, αλλά κάπως... άστοχη (σε αντίθεση με εκείνον). Δεν λέω , η ποιότητα του είναι αδιαμφισβήτητη και πράγματι έχει όλα τα στοιχεία που περιμέναμε από εκείνον όταν αποκτήθηκε. Αλλά τα «παράλογα» του φετινού σχεδιασμού του Παναθηναϊκού, θεωρώ πως έφτασαν στην κορύφωση με τον Αμερικανό σουτέρ. Αφού οι ξένοι είχαν φτάσει τους 8 (με τις ανορθογραφίες να «σβήνονται» με Πονίτκα και Μπέικον) οι Πράσινοι δεν είχαν την υπομονή να δουν τι θα γίνει με το θέμα του προπονητή, που κάπως θα επηρέαζε τις καταστάσεις των Γκριγκόνις και Άντριους, αλλά και να περιμένουν για την περίπτωση του Ντόρσεϊ. Ο οποίος και διαθέτει το ρημάδι το ελληνικό διαβατήριο, είναι και ποιοτικότερος...
Και το ακόμα καλύτερο; Ο Ματ Τόμας ούτε που κατάφερε να μπει στην αποστολή για το Final-8 Κύπελλο, που ήταν και λόγος που αποκτήθηκε...
Το συμπέρασμα είναι πως ο Παναθηναϊκός διαθέτει σημαντικότερα προβλήματα από τις αγωνιστικές του εμφανίσεις στους αγώνες της Ευρωλίγκας και πως πρώτα θα πρέπει να διαφυλάξει τις βάσεις για το μέλλον.
Σε ένα «φανταστικό» συμβούλιο μεταξύ των φίλων του έξι φορές πρωταθλητή Ευρώπης συμφωνήθηκε ότι η φετινή χρόνια θεωρείται χαμένη και να είμαστε καλά, να έχουμε τον Λάσο για να χτίσουμε ορθολογικά την επόμενη...
Υ.Γ.: Δεδομένου των αγωνιστικών προβλημάτων που παρουσιάζει αυτήν την περίοδο ο Γουόλτερς, σε συνάρτηση με τις καλές εμφανίσεις που κάνει ο Νέιπιερ με την Αρμάνι, ίσως να "μετανιώνουν" οι Πράσινοι για την επιλογή τους να αφήσουν την περίπτωση του Αμερικανού...
Υ.Γ.: Ο Παναθηναϊκός έχει θέμα με τον ελληνικό του κορμό και δεν νομίζω πως έχει την πολυτέλεια να χάσει ΚΑΙ τον Γιώργο Παπαγιάννη. Αν ο Μεγαρίτης ψηλός αποχωρήσει θα είναι σαν να έχει πυροβολήσει τα πόδια του το Τριφύλλι...
